Félix Vallotton w 1882 zaczął naukę w Académie Julian w Paryżu. Wiele czasu spędzał kopiując w Luwrze. Fascynowała go szczególnie precyzja Hansa Holbeina, którego próbował naśladować. W 1885 i 1886 jego portrety zostały zaakceptowane przez jury Salonu, co zapoczątkowało sukcesy młodego artysty. W ciągu pierwszego dziesięciolecia pobytu w Paryżu stał się znany dzięki drzeworytom i czarno-białym ilustracjom, utrzymanym w duchu modernizmu. Zawarte w nich akcenty krytyki społecznej oraz – zwłaszcza w drzeworytach – umyślnie prymitywizowana i brutalizowana forma, zaskarbiły mu opinię prekursora ekspresjonizmu na gruncie francuskim. Artysta był związany z paryską Polonią przełomu wieków. Od lat studiów był zaprzyjaźniony z grafikiem Feliksem Jasińskim, przyjaźnił się też z Misią Godebską i jej mężem Tadeuszen Natansonem. Od 1899 artysta poświęcał więcej uwagi malarstwu. Regularnie wystawiał na paryskich Salonach i w rodzinnej Szwajcarii.