Jan Książek – malarz, rysownik i pedagog – studia artystyczne rozpoczął w roku 1920 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie uczył się pod kierunkiem Józefa Mehoffera. Równolegle studiował też historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1924 był we Włoszech – we Florencji i Rzymie. Od 1921 nauczał rysunków w krakowskich szkołach średnich, a w czasie okupacji na tajnych kompletach. Był członkiem Zrzeszenia Artystów Plastyków „Zwornik”, należał też do Grupy Dziesięciu. Począwszy od roku 1927 wiele wystawiał; głównie w krakowskim TPSP oraz w warszawskiej Zachęcie. Po wojnie miał kilka wystaw indywidualnych. Malował olejno, akwarelą, pastelami tworząc - przede wszystkim - pejzaże, portrety, martwe natury z kwiatami; rzadziej malował także motywy architektoniczne i sceny rodzajowe.