Jan Feliks Piwarski

Jan Feliks Piwarski – malarz, grafik, zasłużony pedagog. W Warszawie zamieszkał przed rokiem 1816 i tu uczył się w prywatnej pracowni malarza i grafika Józefa Richtera. W 1819 studiował techniki graficzne u Adama von Bartscha w Wiedniu, był też w Dreźnie i Berlinie. W latach 1818-1832 był konserwatorem Gabinetu Rycin przy Uniwersytecie Warszawskim. Jako jeden z pierwszych polskich artystów zajmował się litografią, opracowując m.in. teki: Album cynkograficzno-rysunkowe warszawskie (1841) i Kram malowniczy warszawski (1855-1859). Malował przede wszystkim rodzajowe sceny z życia wsi i małych miasteczek, rozgrywające się często na tle krajobrazu. Rzadziej malował portrety, był także akwarelistą i rysownikiem. Od roku 1826 prowadził żywą działalność pedagogiczną; uczył rysunku i malarstwa, m.in. w szkołach i gimnazjach warszawskich; po 1831 w prywatnej pracowni Aleksandra Kokulara; w latach 1844-1848 był profesorem rysunku i malarstwa krajobrazowego w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Wywarł wielki wpływ na młodych malarzy; odbywał ze swymi uczniami wycieczki za miasto dla robienia szkiców z natury, wprowadzając malarskie studia w plenerze do stałego programu nauczania. Jego uczniami byli, m.in. tak znani malarze, jak Wojciech Gerson, Franciszek Kostrzewski, Józef Brodowski, Henryk Pillati i Adolf Piwarski, syn artysty, który poświęcił się sztuce litografii