Wojciech Aleksander Durek (Mała, 1888 - Kielce 1951) – rzeźbiarz i malarz. Uczył się w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie, następnie - w szkole zawodowej w Laas w Tyrolu oraz w Accademia di Belle Arti w Mediolanie, którą ukończył w 1911. W roku 1915 odbył praktykę rzeźbiarską w Grazu (1915). W okresie międzywojennym mieszkał w Toruniu, gdzie był członkiem tamtejszej, założonej z inicjatywy Juliana Fałata, Konfraterni Artystów. W latach 1921-1928 wraz z Ignacym Zelkiem prowadził w Toruniu przy ul. Sukienniczej atelier Rzeźba, które oferowało projekty oraz wykonanie rzeźb i sztuki użytkowej do wyposażenia kościołów oraz wnętrz mieszkalnych. Pod koniec lat 20. artysta opuścił Toruń, zaś...
Wojciech Aleksander Durek (Mała, 1888 - Kielce 1951) – rzeźbiarz i malarz. Uczył się w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie, następnie - w szkole zawodowej w Laas w Tyrolu oraz w Accademia di Belle Arti w Mediolanie, którą ukończył w 1911. W roku 1915 odbył praktykę rzeźbiarską w Grazu (1915). W okresie międzywojennym mieszkał w Toruniu, gdzie był członkiem tamtejszej, założonej z inicjatywy Juliana Fałata, Konfraterni Artystów. W latach 1921-1928 wraz z Ignacym Zelkiem prowadził w Toruniu przy ul. Sukienniczej atelier Rzeźba, które oferowało projekty oraz wykonanie rzeźb i sztuki użytkowej do wyposażenia kościołów oraz wnętrz mieszkalnych. Pod koniec lat 20. artysta opuścił Toruń, zaś w 1945 roku osiadł w Kielcach, gdzie zmarł.
Pierwszy pokaz jego prac odbył się na zorganizowanej przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie Wystawie Legionów w roku 1920. W następnych latach pokazywał swoje prace m.in. w Warszawie (1920), Toruniu (1922, 1928), Bydgoszczy (1924), Lublinie (1931), Kielcach (1945, 1949).
Tworzył rzeźby pomnikowe oraz o tematyce religijnej, często realizował je w betonie. Jego najbardziej znane dzieła to: figura Chrystusa Króla na rynku w Chojnicach (1931), płaskorzeźba w kaplicy Matki Boskiej w Chełmży (ok. 1932), pomnik na cześć poległych żołnierzy 8. toruńskiego pułku saperów w Toruniu (1928, zniszczony w 1939), pomnik Stanisława Moniuszki w Toruniu (1923, zdemontowany w 1928), kompleks rzeźbiarski na terenie garnizonu w Komorowie (1932-1933), przedstawiający polskich wodzów, królów i bohaterów powstania listopadowego oraz Stanisława Moniuszkę, rzeźby do 12 kaplic Kalwarii w Wielu (1915-1924), upamiętniające ofiary I wojny światowej, betonowe rzeźby w parku biskupim w Pelplinie (1937, Grupa św. Wojciecha, Cud nad Wisłą, dwie grupy – łącznie 10 postaci – biskupów pomorskich), rzeźba Chrystusa Króla w Małej )1935-1936), pomnik pomordowanych w 1939 w Chełmży. Zajmował się również medalierstwem, uzyskał III nagrodę w konkursie na medal pierwszego Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej po odzyskaniu niepodległości. Wykonywał także dekoracje wnętrz kościelnych (m.in. w kościele w Wielu) oraz malował portrety i sceny religijne.
Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Okręgowego w Toruniu, Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, Muzeum Teatralnego w Warszawie.
