Stanisław Dróżdż (Sławków 1939 - Wrocław 2009) - poeta, twórca instalacji, jeden z najwybitniejszych twórców poezji konkretnej i animator ruchu konkretystycznego w Polsce. W 1964 roku ukończył filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Początkowo pisał wiersze tradycyjne (lingwistyczne). Za osiągnięcia w tej dziedzinie otrzymał w 1965 roku główną nagrodę na IV Kłodzkiej Wiośnie Poetyckiej – Kryształowego Lwa. Od 1967 roku całkowicie poświęcił się poezji konkretnej, określając swoje utwory mianem “pojęciokształtów”. Artysta tak tłumaczył ten termin: Pojęciokształty są jednocześnie tekstem i obrazem: konkretyzują plastycznie (graficznie) kształt materialny pojęcia […] są więc merytorycz...
Stanisław Dróżdż (Sławków 1939 - Wrocław 2009) - poeta, twórca instalacji, jeden z najwybitniejszych twórców poezji konkretnej i animator ruchu konkretystycznego w Polsce. W 1964 roku ukończył filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Początkowo pisał wiersze tradycyjne (lingwistyczne). Za osiągnięcia w tej dziedzinie otrzymał w 1965 roku główną nagrodę na IV Kłodzkiej Wiośnie Poetyckiej – Kryształowego Lwa. Od 1967 roku całkowicie poświęcił się poezji konkretnej, określając swoje utwory mianem “pojęciokształtów”. Artysta tak tłumaczył ten termin: Pojęciokształty są jednocześnie tekstem i obrazem: konkretyzują plastycznie (graficznie) kształt materialny pojęcia […] są więc merytoryczno-formalnie syntetycznymi – jak ideogramy – kodyfikatorami rzeczywistości, integrującymi naukę (matematyka, logika) i sztukę (poezja, plastyka). Poprzez ekstremalnie uproszczony, ascetyczny w treści i w formie zapis można osiągnąć maksymalny efekt skojarzeniowy. Poezja konkretna, jako język radykalnego skrótu stanowi sygnał, impuls dla odbiorcy, od którego wkładu zależy obfitość odbioru, polegającego na „tworzeniu tekstu poetyckiego” torowanego kanwą „zapisu”. (S. Dróżdż, Pojęciokształty, „Odra”, 1968, nr 12). Tworzył prace zarówno dwuwymiarowe (czarne napisy na białym płótnie lub pleksi), jak i przestrzenne instalacje. Dziełom tym - minimalistycznym i niemal matematycznym w formie - towarzyszyła zwykle głęboka refleksja na temat czasu i przemijania. Od 1971 roku artysta związał się na stałe z Galerią Foksal w Warszawie. W 1977 odbył się w niej premierowy pokaz jednej z najsłynniejszych instalacji “Między”. W 2003 roku reprezentował Polskę na 50. Międzynarodowym Biennale w Wenecji przedstawiając instalację Alea iacta est/Kości zostały rzucone. Wziął udział w ponad 300 wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą. Do końca życia mieszkał i tworzył we Wrocławiu.
