Cena uzyskana:
58,5 x 40,5 cm - wym. w świetle passe-partout
sygn. p.d.: T. Dominik 62. | N. York.
Portretowana – Zofia Jordanowska - urodziła się w 1913 r. w Warszawie, jako córka Władysława i Bronisławy z Majewskich. Od 1933 r. była zamężna z kpt. Stefanem Sarnowskim, (Stefan Teodor Sarnowski, 1899-1940, referent taktyczny w Wojskowym Instytucie Geograficznym, zamordowany w Katyniu). W 1939 r. przez Węgry, Jugosławię oraz Włochy przedostała się do Francji. Od 1940 r. pracowała w Funduszu Pomocy Rodzinom Osób Wojskowych przy ambasadzie RP w Paryżu. Po ewakuacji z Francji przybyła do Wielkiej Brytanii. Następnie pracowała jako sekretarka w tamtejszym Wydziale Kulturalno-Oświatowym PCK. W 1942 r. została umieszczona w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza, z przeznaczeniem „do pracy w Kraju”. We wrześniu tego roku ukończyła kurs spadochroniarski otrzymawszy Zwykły Znak Spadochronowy nr 0168. Była jedną z pięciu Polek szkolonych do pracy w okupowanym Kraju i przygotowywanych do przerzutu drogą lotniczą.
Po odbyciu kursu, decyzją mjr Jaźwińskiego, została skierowana do brytyjskiej organizacji F.A.N.Y. Pracowała w Kwaterze Głównej F.A.N.Y. w Londynie, gdzie przechodziła szkolenie obejmujące naukę kierowania samochodami oraz kartografię. W Oddziale Specjalnym odbyła kurs fotografii. Pracowała także w Oddziale Informacyjno-Wywiadowczym Sztabu Naczelnego Wodza. Funkcję urzędniczki cywilnej w Wojsku Polskim przestała pełnić w 1946 r.
W 1950 roku Zofia Jordanowska poślubiła Stanisława Jordanowskiego, jednego z kolekcjonerów i ekspertów sztuki polskiej w Stanach Zjednoczonych. W Nowym Jorku stworzyli razem wyjątkowy zbiór dzieł, który uległ rozproszeniu po śmierci właścicieli w latach 90. XX wieku. (zob. https://onebid.pl/pl/ksiazki-i-starodruki-katalog-kolekcji-malarstwa-polskiego-w-nowym-jorku-jordanowski-stanislaw-jordanowska-zofia-katalog-zbioru-sztuki/870695)
Na podstawie: W. Grabowski, Spadochroniarze-kobiety [w:] „Biuletyn Fundacji Generał Elżbiety Zawackiej” 2011, nr 1–2, s. 6-7
Obraz jest oprawiony.
Tadeusz Dominik:
Tadeusz Dominik (Szymanów 14 I 1928 - Warszawa 20 V 2014) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. J.Cybisa (1946-51, dyplom 1953). Od 1951 był pedagogiem na macierzystym Wydziale, początkowo jako asystent Cybisa. Od 1965 prowadził własną pracownię, w 1979 otrzymał tytuł profesora. W 1990 przeszedł na emeryturę. W czasie studiów oddziałały nań - za pośrednictwem osobowości i sztuki Cybisa - idee polskiego koloryzmu, które następnie twórczo i samodzielnie kontynuował. Początkowo tworzył obrazy figuratywne. Debiutował na słynnej wystawie w warszawskim Arsenale w 1955, gdzie zdobył nagrodę. W tym okresie obok malarstwa uprawiał drzeworyt, operujący szerokimi płaszczyznami bieli i czerni (drzeworyty wystawiał m.in. na Biennale w Wenecji w 1956). W drugiej poł. lat 50. zaczął malować obrazy abstrakcyjne, początkowo utrzymane w ekspresyjnej i spontanicznej stylistyce malarstwa informel. W latach 60. wzbogacił swe prace o efekty fakturowe. Niezmienną inspiracją była dla malarza natura, bogactwo i kolorystyka jej form. Pozostał jej wierny do dziś, poddając zmianom sam sposób malowania. Stopniowo rozjaśniał i wygładzał swe kompozycje, wprowadzając efekty dekoracyjne, jak rytmiczne powtórzenia form czy rodzaj malowanych „rastrów“, regularnie znaczących fragmenty kompozycji. Wśród wielu nagród otrzymał m.in. laur „Złotego Grona“ w Zielonej Górze w 1963, Grand Prix Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie w 1968, nagrodę im. George’a Rowney’a w Londynie w 1973 i Nagrodę im. Jana Cybisa w Warszawie w 1973. Równolegle z malarstwem zajmował się gobelinem, ceramiką, również grafiką komputerową.
Zmarł 20 maja 2014 w swoim domu pod Warszawą.
| Data aukcji | Nr kat | Wywoławcza | Uzyskana | Zmień: |
|---|---|---|---|---|
| 2022-11-29 | 11 | 4 000 zł | - | N/A PLN USD EUR |
