Janusz Przybylski studiował malarstwo w ASP w Warszawie, uzyskując dyplom w pracowni Aleksandra Kobzdeja w 1963. Od tegoż roku był pedagogiem w macierzystej uczelni, od 1987 profesorem. Zajmował się równolegle malarstwem, rysunkiem, grafiką warsztatową w technikach metalowych i litografii, a także - w mniejszym stopniu - grafiką użytkową (projektowanie graficzne i plakat). W obu głównych dziedzinach, tj. malarstwie i grafice zdobywał liczące się sukcesy i nagrody, jak I nagroda na Internationale Graphik-Ausstellung, Wiedeń 1967, Złoty Medal na XI Biennale Sztuki, Sao Paulo 1971, Grand Prix na VI Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie 1972, jedna z I nagród na VII Ogólnopolskiej Wystawie Grafiki, Warszawa 1976, Medal Apollo 85, Talla (Włochy) i in. Choć na początku swej drogi twórczej interesował się abstrakcją i malarstwem materii, już ok. 1965 zwrócił się ku sztuce przedstawiającej, szybko stając się jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tzw. nowej figuracji w sztuce polskiej. Był zafascynowany sztuką Francisa Bacona, której dramatyczną wymowę łagodził akcentami groteski i życzliwej ironii. W latach 70. wprowadzał, zwłaszcza w grafice, elementy charakterystyczne dla pop-artu, jak ujęcia fotograficzne wmontowywane w obraz oraz charakterystyczne dla tego medium skróty kompozycyjne i efekty świetlne. Od połowy lat 70. tworzył sceny nawiązujące do Goyi i Picassa, dodatkowo podkreślając te źródła inspiracji w literackich tytułach prac. Nurt ten objawił się szczególnie mocno w jego cyklach malarskich, rysunkowych i litograficznych, jak „Błędne koło“, „Atelier“, „Manon“, „Zaklęty krąg“ i in. W latach 80. pracował nad własną koncepcją sztuki, nazwaną przezeń „lin-art“, w której wywodził różnorakie konotacje związane z liną, jej rolą i znaczeniem w życiu, poruszając przy tym wątki egzystencjalne i symboliczne.