sygn. p.d.: Wł. Wankie

Na odwrocie częściowo zdarta papierowa nalepka z biografią artysty (maszynopis).

Prezentowany obraz Władysława Wankiego to znakomity przykład dojrzałej, symbolistycznej twórczości artysty, ukształtowanej pod silnym wpływem estetyki Młodej Polski. Twórca rezygnuje tutaj z akademickiego weryzmu oraz szczegółowości na rzecz syntetycznego traktowania formy. Kompozycja budowana jest szeroką, swobodną plamą barwną oraz miękkimi przejściami światłocieniowymi, co nadaje dziełu intymny, głęboko medytacyjny charakter. 

Osią kompozycji jest potężny krzyż, u stóp którego klęczy w ekspresyjnej pozie postać, odziana w szkarłatną szatę. Kontrast między mrocznym, skalistym pierwszym planem a rozświetloną słońcem śródziemnomorską architekturą w tle buduje wyrazisty dramatyzm przedstawienia. 

Motyw śródziemnomorskiej architektury oraz krzyża przywołuje fascynację artystów Młodej Polski Italią i południem Europy – przestrzenią postrzeganą jako miejsce duchowej refleksji, ciszy i ponadczasowości. Obraz posiada niemal medytacyjny charakter i należy do tych realizacji Wankiego, w których szczególnie silnie ujawnia się jego skłonność do mistycznej refleksji.