wymiary w świetle passe-partout
sygn. różową kredką p.d., ukośnie: Witkacy | 1920 | T.C [w kółku]
Obraz reprodukowany lub opisywany w:
- I. Jakimowicz (współpr. A. Żakiewicz), Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885-1939, Katalog dzieł malarskich, MNW Warszawa 1990, s. 80, nr kat. I. 371, il. 459 (Portret podwójny Tadeusza i Anny Sinków).
Anna Sinko - żona profesora Tadeusza Sinki (1877-1966) - filologa klasycznego, prof. Uniwersytetów im. Jana Kazimierza we Lwowie i Jagi...
wymiary w świetle passe-partout
sygn. różową kredką p.d., ukośnie: Witkacy | 1920 | T.C [w kółku]
Obraz reprodukowany lub opisywany w:
- I. Jakimowicz (współpr. A. Żakiewicz), Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885-1939, Katalog dzieł malarskich, MNW Warszawa 1990, s. 80, nr kat. I. 371, il. 459 (Portret podwójny Tadeusza i Anny Sinków).
Anna Sinko - żona profesora Tadeusza Sinki (1877-1966) - filologa klasycznego, prof. Uniwersytetów im. Jana Kazimierza we Lwowie i Jagiellońskiego w Krakowie, autora ponad ośmiuset prac naukowych. Uważany za pierwowzór prof. Pimko, "kulturalnego filologa z Krakowa, profesora jeszcze z przedwojennej Galicji". Skojarzenie oparte na brzmieniowej zbieżności nazwisk - Sinko / Pimko - połączyło go z Ferdydurke Gombrowicza, na stałe przyprawiając mu "gębę".
Oba portrety - Anny i Tadeusza (nr kat. 68) Sinków - należą do "Typu C", o "charakterystyce subiektywnej i niewykluczonym spotęgowaniu karykaturalnym, tak formalnym, jak psychologicznym".
Portrety pierwotnie oprawione były w jedną wspólną ramę stanowiąc swoistą całość - "portret podwójny" - w którym artysta zwracał szczególną uwagę na odmienne, odrębne osobowości modeli.
Irena Jakimowiczowa, znawczyni twórczości Witkacego, pisze nawet o "poszukiwaniu skrajnych opozycji w zestawieniu dwu różnych osób". Pośród kilku przytoczonych przykładów (Portret Jarosława i Anny Iwaszkiewiczów, Portret Winifred Cooper i doktora X) autorka wymienia także Podwójny portret Anny i Tadeusza Sinków, który "można by traktować wręcz na zasadzie żartu. Narysowany jest wprawdzie na dwóch osobnych papierach, ale stanowi precyzyjnie skomponowaną całość na zasadzie symetrycznego niejako kontrastu. Począwszy od koloru papieru i intensywności barw wszystko jest tu odwrotne - postacie są w pozie trzech czwartych od siebie odwrócone, a każdy rys twarzy powtórzony jest w układzie i kolorze odwrotnym od partnera."
Warto nadmienić, że z tego samego 1920 r. pochodzą jeszcze inne portrety Sinków (patrz cyt. Katalog..., MNW, nr kat. I 373 i I 395).
