sygn. na odwr. oł. śr.: A. Szewczyk
w l.g. rogu nalepka z danymi artysty i obrazu; obok oł.: Galerie Ucher | Köln.
Od początku lat 80. Andrzej Szewczyk tworzył cykle obiektów przestrzennych, w których używał ołowiu i określonych gatunków drewna. Były to Pomniki listów F. Kafki do F. Bauer, Diariusze, Bazylika-Biblioteka, a także Świadek. Stemplowane gorącym ołowiem deski tworzyły szczególny rodzaj pisma – jak określał artysta – symbolicznego, wewnętrznego, pulsującego swoim tajemniczym życiem.
W rozmowie z Andrzejem Przywarą artysta tak tłumaczył swoją autorską koncepcję: Moje prace przestrzenne w drewnie i ołowiu odczuwam jako gatunek biblioteki, powszechnej biblioteki. Użycie materiałów ma niezwykle konkretne odniesienia, od poziomu fizycznego (fizyki) do erotycznego; w kierunku tańca. Tańczą materiały. Lubię oglądać ołów, który wlewa się w drewniane otwory. Przybiera on wręcz formy pewnych prototypów – serca, wątroby. Przypatruję się tym pracom i widzę, ile jest w nich tego, co jest w nas. Wszystko, co jest płynne jest prawdziwe. (Andrzej Szewczyk. Malarstwo, Galeria Kronika, Centrum Sztuki w Bytomiu, 1992, s. nlb.)