Sygn. l.d.: A. Wierusz-Kowalski
„Najsłynniejsze były sceny z wilkami. Wierusz-Kowalski wystudiował wilka jak mało kto, [obrazy te] należą do najsilniejszych rzeczy artysty“.
„Studiując wilki” – jak pisał w cytowanym ustępie Eligiusz Niewiadomski – Wierusz-Kowalski malował je i z natury, i z modeli. W swoim majątku w Mikorzynie trzymał sześć żywych zwierząt, w tym dwa, które otrzymał od niemieckiego cesarza Wilhelma. W pracowni monachijskiej miał dwa wilki wypchane; stojącego i ...
Sygn. l.d.: A. Wierusz-Kowalski
„Najsłynniejsze były sceny z wilkami. Wierusz-Kowalski wystudiował wilka jak mało kto, [obrazy te] należą do najsilniejszych rzeczy artysty“.
„Studiując wilki” – jak pisał w cytowanym ustępie Eligiusz Niewiadomski – Wierusz-Kowalski malował je i z natury, i z modeli. W swoim majątku w Mikorzynie trzymał sześć żywych zwierząt, w tym dwa, które otrzymał od niemieckiego cesarza Wilhelma. W pracowni monachijskiej miał dwa wilki wypchane; stojącego i spiętego w skoku.
We wcześniejszych obrazach, wilki to przede wszystkim dzikie, śmiertelnie zagrażające człowiekowi bestie (liczne Napady). Później artysta rozwinął też wątek samotnego wilka na tle śnieżnego pustkowia w mroźną noc zimową i namalował wiele wariantów tego motywu (np. Samotnik, Rabuś, Na placówce, W lutym na Litwie). Według przekazów, jeden z takich obrazów, zakupiono do zbiorów Nowej Pinakoteki w Monachium.
Prezentowany tu obraz - z wilkiem i uśpioną wioską - powtarza jedną z najbardziej znanych kompozycji tego rodzaju. Jak zawsze w obrazach Wierusza-Kowalskiego uwagę zwraca mistrzowsko przedstawiony śnieg, który mieni się odcieniami różu, błękitnawej zieleni i błękitu.
Porównaj:
- E. Niewiadomski, Malarstwo polskie XIX i XX wieku, Warszawa 1926, s.182;
- E. Ptaszyńska, Alfred Wierusz-Kowalski 1849-1915, Warszawa 2011, s. 133-134.
