sygn. p.d.: YERKA 19
Na odwrocie na krośnie: JACEK YERKA | >>KRÓTKA HISTORIA CYWILIZACJI<< | AKRYL 2019.
Na początku była jaskinia, grota, pieczara. Sucha i bezpieczna. Dostatecznie obszerna dla schronienia się całego plemienia. Oczywiście po przepędzeniu z niej poprzednich lokatorów – najczęściej Neandertalczyków.
Kiedy ludzkość rozpełzła się już po całej Ziemi i objęła ją w posiadanie wieczyste, jaskiń zabrakło i trzeba było je samemu stworzyć z tego, co pod ręką; popularne były chatki z kłów mamuta i innych trąbowców, więc pracowicie wyrżnięto je na większości kontynentów.
Pożyteczne były też muł, mchy, drzewa, kawałki skał i glina. Ta ostatnia po wypaleniu całkiem dobrze sobie radziła z deszczem i mrozem, więc przeważnie na niej oparto dalszy rozrost i rozwój. Kamień był też w porządku, ale trochę kłopotliwy w obróbce i bez armii szybko wykańczających się niewolników niewiele można było zdziałać.
Mijały epoki i zmieniały się style; wciąż kamień i cegła. Ale przyszedł wiek XIX, era żelaza i betonu. Można już było się rozrastać wzwyż i wszerz, bez solidnego podparcia. Ludzi było coraz więcej, kamienice coraz brzydsze, coraz większe okna w niekończących się ponurych budowlach rządowych i dymiących fabrykach. Przyszedł wiek XX, totalitaryzmy, drapacze chmur, stal i szkło, miasta ogromniejące, zatruwające glebę i atmosferę: czyraki na powierzchni naszej biednej planety.
Tu się zatrzymałem, wyobraźnia nie podsunęła mi żadnych sympatycznych rozwiązań, chyba po prostu nie chcę wiedzieć, co będzie dalej.
Jacek Yerka