sygn. p.d.: Józef Mehoffer
Ten letni pejzaż, przeszyty wczesno-popołudniowym słońcem, ukazuje wybujałą, pełną nasyconych barw roślinność. Oczy widza natychmiast przyciąga bujnie obsadzona ścieżka, która prowadzi wzrok wprost do stawu, w którego wodach odbija się błękitne niebo. Równowagę dla tej mocnej plamy barwnej stanowią ukryte w zieleni, bielone wapnem, pnie drzew owocowych oraz białe kwiaty wysokiego krzewu.
Prezentowana Ścieżka ogrodowa jest datowana w katalog...
sygn. p.d.: Józef Mehoffer
Ten letni pejzaż, przeszyty wczesno-popołudniowym słońcem, ukazuje wybujałą, pełną nasyconych barw roślinność. Oczy widza natychmiast przyciąga bujnie obsadzona ścieżka, która prowadzi wzrok wprost do stawu, w którego wodach odbija się błękitne niebo. Równowagę dla tej mocnej plamy barwnej stanowią ukryte w zieleni, bielone wapnem, pnie drzew owocowych oraz białe kwiaty wysokiego krzewu.
Prezentowana Ścieżka ogrodowa jest datowana w katalogach Zachęty (Wystawa dzieł Józefa Mehoffera, 1935) na 1934 rok. Jest to siedemnaście lat po sprzedaży majątku w Jankówce, jednak pejzaż może nawiązywać do części tamtejszego ogrodu. W dole zbocza znajdował się niewielki staw otoczony głównie sadem oraz licznymi wysokimi drzewami. Również sposób ukształtowania nasadzeń może przemawiać za tym właśnie ogrodem. Jeśli porównamy go z innymi widokami z Jankówki (np. Dworek i ogród w Jankówce, 1914) zobaczymy, że ścieżki obwiedzione są niską zielenią, zapewne trawą, a dopiero potem zaczynają się szerokie rabaty kwiatowe, na których dominują róże pienne.
Dwór w Jankówce pod Krakowem został zakupiony przez Jadwigę i Józefa Mehofferów w roku 1907. Urzekł ich niezwykłym widokiem na panoramę Beskidu, roztaczającym się z modrzewiowego dworu usytuowanego na szczycie wzgórza. Mehofferowie spędzili w nim dziesięć szczęśliwych lat z pasją wcielając w życie młodopolską ideę powrotu do natury. Artysta, zapewne pod wpływem Claude’a Moneta i jego ogrodu w Giverny, z zamiłowaniem oddał się ogrodnictwu i osobiście zaprojektował przestrzeń wokół dworu. Stworzył park, który systemem tarasów opadał w dół południowego zbocza przechodząc stopniowo w sad. Sam rozplanował, uwiecznione na licznych obrazach, ścieżki i rabaty, na których szczególne miejsce zajmowały ukochane róże.
Obraz wzmiankowany i reprodukowany:
– Wystawa Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka“, Przewodnik 102. Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, kwiecień 1935, s. 11, nr 57, il. czarno-biała;
– Józef Mehoffer, [kat.] Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, czerwiec-lipiec-sierpień 1935, s. 38, nr 366;
– Wystawa dzieł Józefa Mehoffera, Przewodnik 105. Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, wrzesień 1935, s. 11, nr 145;
– Sprawozdanie Komitetu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie za 1935 rok, s. 25 lub 27 (taki sam zapis).
– [kat.] Józef Mehoffer Opus Magnum, Kraków 2000, s. 85
