sygn. p.d.: WBłocki [inicjały wiązane]
Ten żyjący zaledwie 35 lat lwowski malarz uważany był za czołowego artystę swojego pokolenia. Już w czasie studiów zdobył wile nagród i wyróżnień a Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie ukończył ze srebrnym medalem. Był studentem Konstantego Laszczki, Józefa Pankiewicza, ale głównie Leona Wyczółkowskiego w latach 1905-1910. Od profesora wziął solidny rysunek, wrażliwość na barwę i walor, jednocześnie nie zatracając swojego indywidualnego charakteru. W pierwszym okresie swojej twórczości Błocki malował prawie wyłącznie olejne portrety, groteskowe studia portretowe i kompozycje, których głównym motywem był akt kobiecy. Znaczącą zmianę przyniósł krótki pobyt artysty w Paryżu w 1914. Od tego momentu w jego portretach widoczne są silne wpływy francuskiego impresjonizmu. Ulubionymi tematami stały się kompozycje plenerowe a oleje porzucił na rzecz akwareli, która już do końca życia stała się wyłączną w jego twórczości techniką.
Prezentowany Akt tyłem zaliczamy do pierwszego okresu twórczości Włodzimierza Błockiego. Wskazuje na to przygaszona paleta barwna, która rozjaśnieniu uległa dopiero w 1914 roku po powrocie artysty z Paryża. Obraz zachwyca doskonałym rysunkiem a przygaszona kolorystyka nadaje mu nastój. Scena malowana w rozproszonym, miękkim świetle uwydatnia kolor w jednym tylko miejscu, co również jest cechą charakterystyczną dla wczesnego okresu twórczości artysty.