sygn. l.g.: JUDITHA | CAPITUMQUE | ST. JOHANNI | 16 FS [monogr. wiąz.] 88 P [w kółku]
Bardzo podobne ujęcie tematu zastosował artysta w kompozycji Les mamelles de Juditha, 1988 (ol., pap., 100 x 70, kolekcja Galerii Spicchi dell’Est w Rzymie, repr. w: Franciszek Starowieyski. Rok 1699, KWADRAT, Kraków 1999, s. 71). Obie bohaterki epatują nagością wpisującą się w kanon barokowej estetyki - mają obfite, krągłe kształty ciała, długie szyje, duże piersi, wyraźnie zarysowane brzu...
sygn. l.g.: JUDITHA | CAPITUMQUE | ST. JOHANNI | 16 FS [monogr. wiąz.] 88 P [w kółku]
Bardzo podobne ujęcie tematu zastosował artysta w kompozycji Les mamelles de Juditha, 1988 (ol., pap., 100 x 70, kolekcja Galerii Spicchi dell’Est w Rzymie, repr. w: Franciszek Starowieyski. Rok 1699, KWADRAT, Kraków 1999, s. 71). Obie bohaterki epatują nagością wpisującą się w kanon barokowej estetyki - mają obfite, krągłe kształty ciała, długie szyje, duże piersi, wyraźnie zarysowane brzuchy. Łączy je także brak twarzy. Unikanie przedstawienia tej części ciała i zastępowanie jej innym elementem – np. głową ptaka jak w przypadku biblijnych Judyt - było celowym zabiegiem powtarzającym się w wielu plakatach i obrazach „Byka”. Artysta, mający mocno sprecyzowane poglądy na temat ideału kobiety – zwanym przez niego prasamicą – zapewne nie chciał, by twarz odwracała uwagę widza od ciała, które w jego pojęciu stanowiło o jej atrakcyjności. W „Przewodniku po kobietach według Franciszka Starowieyskiego” twierdził: w modelach kobiecych zazwyczaj ciało decyduje o wyrazie, głowa jest dodatkiem. Zgodnie z tą zasadą powstawały intrygujące akty o bezbłędnym rysunku i modelunku światłocieniowym – bliskie zarówno siedemnastowiecznej formie jak i surrealistycznej wizji.
♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite)
