sygn. oł. na podkładzie pod kadrem rysunku l.d.: BEKSIŃSKI, p.d.: 1968
sygn. na odwr. dłg.: BEKSIŃSKI 68.
powyżej dwie pieczątki wywozowe
na odwr. oprawy śr.g. nalepka z IX Międzynarodowego Konkursu Rysunku im. Joana Miró 27 V – 26 VI 1970: PATRONAT PREMI INTERNACIONAL DIBUIX JOAN MIRÓ | BARCELONA | [nr i data konkursu, nr zgłoszeniowy pracy], obok po p. pieczątka odnosząca się do tego samego wydarzenia, poniżej atramentem wym.: 32,5 x 23
Pochodzenie:...
sygn. oł. na podkładzie pod kadrem rysunku l.d.: BEKSIŃSKI, p.d.: 1968
sygn. na odwr. dłg.: BEKSIŃSKI 68.
powyżej dwie pieczątki wywozowe
na odwr. oprawy śr.g. nalepka z IX Międzynarodowego Konkursu Rysunku im. Joana Miró 27 V – 26 VI 1970: PATRONAT PREMI INTERNACIONAL DIBUIX JOAN MIRÓ | BARCELONA | [nr i data konkursu, nr zgłoszeniowy pracy], obok po p. pieczątka odnosząca się do tego samego wydarzenia, poniżej atramentem wym.: 32,5 x 23
Pochodzenie:
Rysunek pochodzi z kolekcji Janusza Boguckiego (1916-1995) – historyka sztuki, krytyka i kuratora, autora wielu książek poświęconych historii i teorii sztuki.
Obraz reprodukowany i opisany:
– I. Kłak, Zdzisław Beksiński, „Profile“, nr 2, 1969, s. 54;
– Beksiński. Photographies. Dessins. Sculptures. Peintures, Anna et Piotr Dmochowski API, „Galerie DMOCHOWSKI-musee-galerie de BEKSINSKI“, Paris 1988/89, s. 75, il. 62.
O rysunkach Beksińskiego z poł. lat 60., tak pisał Tadeusz Nyczek (Zdzisław Beksiński, Arkady Warszawa 1989, s. 9): Odchodzi w nich już daleko od form na poły abstrakcyjnych, rysowanych ołówkiem w latach pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych. Te obecne, tworzone przeważnie piórkiem albo czarnym długopisem, były już bez wyjątku figuratywne. Reprodukowane odtąd w dziesiątkach katalogów, gazet i innych publikacji, staną się sztandarowymi, charakterystycznymi dla pierwszego okresu „właściwego“ Beksińskiego dziełami, rozpoznawalnymi na pierwszy rzut oka jako „styl Beksińskiego“. Zaskakują oglądającą publiczność zarówno formą plastyczną, jak tematami. Są to bowiem rysunki prawie bez wyjątku określane jako „erotyczne“, przy czym erotyzm ich jest ostry, agresywny, biologiczny. Ba, ocierają się niemal o pornografię. Jest w nich jednak coś, co nie pozwala na zbyt jednoznaczne kwalifikacje. Coś, co wręcz odwraca uwagę w inną stronę: specyficzne potraktowanie ludzkiego ciała. Nie jest to bowiem ciało rysowane realistycznie ani tym bardziej naturalistycznie, choć przecież w pewnych fragmentach naturalizm zdawał się właściwym środkiem wypowiedzi.
♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite)
