sygn z prawej: Jul Fałat | 1898
Wzdłuż p. krawędzi przebija nr z tzw. „zaplecka“: 1066.
Fałat, obok pejzaży zimowych, scen myśliwskich i motywów rodzajowych, chętnie podejmował temat portretów, w których szczególną uwagę przykładał do stroju. Kobieta w czepcu z 1898 roku ukazana została w profilu, w oszczędnej, niemal ascetycznej kompozycji, na tle neutralnej plamy barwnej.
Przejrzyste akwarelowe laserunki pozwalają uchwycić subtelne przejścia światła i faktu...
sygn z prawej: Jul Fałat | 1898
Wzdłuż p. krawędzi przebija nr z tzw. „zaplecka“: 1066.
Fałat, obok pejzaży zimowych, scen myśliwskich i motywów rodzajowych, chętnie podejmował temat portretów, w których szczególną uwagę przykładał do stroju. Kobieta w czepcu z 1898 roku ukazana została w profilu, w oszczędnej, niemal ascetycznej kompozycji, na tle neutralnej plamy barwnej.
Przejrzyste akwarelowe laserunki pozwalają uchwycić subtelne przejścia światła i fakturę delikatnej tkaniny, zwłaszcza misternie oddanej koronki czepca. Fałat, jako mistrz akwareli, wykorzystywał tę technikę do osiągnięcia niezwykłych efektów malarskich. Dzięki akwarelom, które charakteryzują się transparentnością i lekkością, potrafił stworzyć eteryczny nastrój. Jego pociągnięcia pędzla, choć często swobodne i szkicowe, precyzyjnie oddawały charakterystykę postaci i detale. W jego twórczości widać również wpływy impresjonizmu. Fałat, podobnie jak impresjoniści, kładł nacisk na uchwycenie ulotnego światła i koloru, co było szczególnie widoczne w jego pejzażach, jednak wyraźnie widoczne jest również w naszym portrecie. Sportretowana skierowana jest na wprost intensywnego światła, które mocno oświetla jej twarz i powoduje rozmycie kolorów na ozdobnym gorsecie. Artysta znakomicie wykorzystał kolor papieru w celu uzyskania bieli stroju, ograniczył się jedynie do wymalowania zimnych, błękitno-szarych cieni. Niemniej jednak, jego głównym celem pozostało realistyczne oddanie rzeczywistości, a nie tylko impresjonistyczne wrażenie.
Julian Fałat miał naturalną i głęboką więź z wiejskim życiem, co sprawiło, że jego prace są wyjątkowo autentyczne i pełne emocji. Motywy wiejskie w jego malarstwie stanowią świadectwo nie tylko jego talentu, ale także jego osobistej wrażliwości na piękno polskiego krajobrazu i jego mieszkańców.
Prezentowana akwarela jest wyrazistym przykładem niezwykłej sprawności warsztatowej Fałata, jego wrażliwości kolorystycznej i umiejętności łączenia dokumentalnej precyzji z poetyckim nastrojem przedstawienia. Datowane na rok 1898 dzieło jest znakomitym przykładem z dojrzałego okresu twórczości artysty jako akwarelisty, charakteryzującego się największą swobodą w operowaniu światłem i skrótem.
