Agra Art
Galeria Ofertowa

węgiel, papier brązowy, 62 x 44,2 cm

Na odwrocie (długopis): przy górnej krawędzi – N 69 [w kółku, odwrotnie do kierunku kompozycji] | czarna L.l. Bronzowe; u dołu po prawej – [...] | Śniadeckich.

Na tzw. zaplecku u dołu po prawej papierowa nalepka (druk, czarny flamaster): Stanisław Ignacy Witkiewicz | (1885-1939) | Muzeum Narodowe w Warszawie | XII 1989 – II 1990 | katalog nr 25; pośrodku przyklejona koperta z protokołem zwrotu obrazu z wystawy w MNW

Do obrazu dołączona jest opinia dr Anny Żakiewicz z maja 2025 r.

Pochodzenie: krąg Rodziny Jadwigi Witkiewiczowej.

Obraz wystawiany:

– Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885-1939, Muzeum Narodowe w Warszawie 19 XII 1989 – 28 II 1990, poz. kat. I 25.

Szkic stojącej kobiety artysta wykonał w okresie swoich studiów w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w ramach których uczęszczał na zajęcia rysunku w pracowni Józefa Mehoffera. Jest to jeden z zaledwie dwóch pracownianych szkiców z czasów studenckich młodego Witkiewicza, jakie dotrwały do naszych czasów. Oba przechowała najpierw żona artysty Jadwiga Witkiewiczowa, a potem trafiły do dalszej rodziny. Jeden z nich po raz pierwszy trafia na rynek sztuki i niewątpliwie stanowi rarytas kolekcjonerski. Rysunek ten należy zatem traktować jako niezwykle cenny dokument formowania się artysty – jedno z nielicznych istniejących świadectw jego wczesnego warsztatu.

Pracowniane szkice węglem z pewnością pomogły młodemu artyście uzyskać swobodę w rysowaniu oraz rozwinąć postrzeganie ludzkiej postaci, co w przyszłości pozwoliło mu osiągnąć nadzwyczajną biegłość w wykonywaniu portretów. Szkic stojącej kobiety ujętej w 3/4 prezentuje umiejętne uchwycenie jej swobodnej pozy z lekko uniesioną głową i rękami złożonymi w tzw. małdrzyk. Jednocześnie rysunek zdradza pewne zaburzenia proporcji, zwłaszcza wydłużenie dolnej części postaci, całość jednak jest harmonijna. Niewątpliwie można też zauważyć specyficzną ekspresję charakterystyczną dla dojrzałej twórczości artysty, który z powodzeniem potrafił w jednej swojej pracy łączyć różne porządki tworzące wyrazistą kompozycję, jak np. realistyczne opracowanie głowy modela i szkicowe przedstawienie reszty postaci (popiersia). Rysunek wykonany w czasach studenckich pozwala więc na poznanie młodzieńczego etapu rozwoju artysty i jego warsztatu – podstawy dla jego późniejszej sztuki.

                                                                                                                                                                                                                                            Z opinii dr Anny Żakiewicz