O źródłach inspiracji dla swojego malarstwa, Jadwiga Maziarska mówiła: Rytmy przemian wszechświata są podobne do stanów emocjonalnych człowieka. Szukam wśród nich tego, który najlepiej wyraża mój stan emocjonalny i widzę je plastycznie. Inspiruje mnie fotografia i film, stereofonia i stereoskopia. Artystka stwierdzała, że istotna jest dla niej wewnętrzna budowa materii, wypatrzona w mojej przestrzeni psychicznej i skonfrontowana z materialnością rzeczywistego tworzywa. Zaś aby uchwycić pewne jakości, musimy posługiwać się intuicją. Zbliża to artystów do naukowców-odkrywców, którzy muszą stosować ją także. Intuicja wydaje mi się ważna w innym jeszcze kontekście: umiejętność wysłuchiwania własnej natury nie polega wyłącznie na bezwzględnym jej uleganiu – właśnie wyobraźnią i intuicją należy ją przekraczać, by móc usłyszeć, co chce nam ona powiedzieć. (...) Artysta organizuje niewidzialne, nienazwane, niewymierne – i dzięki swojej kreacji transformuje to w potencjalne, istniejące i obiektywne.
(B. Piwowarska, Inżynieri majsterkowicz. O fotoszkicach Jadwigi Maziarskiej, w: Kolekcjonowanie świata. Jadwiga Maziarska. Listy i szkice, red. B. Piwowarska, Warszawa 2005, s. 13-14, 18)