sygn. p.d.: Jan Tarasin 95
Na odwrocie, na płótnie napis: JAN TARASIN 95 | „PRZEDMIOTY“ oraz podłużna pieczątka Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i stempel wywozowy.
Jan Tarasin przez niemal całą swoją twórczość konsekwentnie zgłębiał relacje zachodzące między realnym przedmiotem a jego malarską syntezą – znakiem. Jak sam mawiał, interesował go „pewien typ przedmiotowości doprowadzonej do abstrakcji“. W obrazie Przedmioty z 1995 roku, Tarasin rezygnuje z klasycznej perspektywy zbieżnej na rzecz pasowego, rytmicznego układu płaszczyzn. Przestrzeń płótna zostaje podzielona na strefy: u góry dominuje płaska plama chłodnego błękitu, środek wypełnia fakturalna, brunatno-złota płaszczyzna gęsto pokryta poziomymi żłobieniami, w którą wtopione zostały uproszczone znaki. W dolnej części kompozycji, artysta umieścił charakterystyczny dla swojej twórczości biały „wycinek“ – przypominający kartę, blat lub stół gier – na którym skrupulatnie rozmieścił czarne, czerwone i szare kropki, kreski oraz amorficzne plamy.
Mimo posługiwania się abstrakcyjnymi znakami, Jan Tarasin często odnosił się w swoim malarstwie do form kojarzących się z pejzażem czy martwą naturą. W rozmowie z Elżbietą Dzikowską, artysta mówił o swoich inspiracjach naturą, podkreślając przy tym, że nie jest to prosta inspiracja zewnętrzną estetyką przyrody: Interesuje mnie przyroda żywa i mechanizmy, jakimi się posługuje. Z tych samych materiałów natura tworzy różne rzeczy. W moich obrazach ważny jest ruch, dynamika, podnieca mnie gra nieskończonych możliwości, jakie stwarza natura. Genialna synteza zdarza się rzadko, gdyż może przerodzić się w martwy schemat lub stylizację. (...) Znaki rozwijają się, rozsypują... Interesują mnie nie tyle ich kształty, ile to, co się pomiędzy nimi dzieje. (...) Nauczyłem się intensywnego patrzenia na wszystko, co mnie otacza. To są moje sposoby na siebie, na swoją wyobraźnię (Elżbieta Dzikowska, Jan Tarasin. Sposoby na siebie, w: Polscy artyści w sztuce świata. Rozmowy Elżbiety Dzikowskiej, Rosikon Press 2005, s. 290).