sygn. l.d. ołówkiem: Ignacy Witkiewicz
Na odwrociu p.d. znak producenta papieru Ingres;
na tzw. „zaplecku“ dwie nalepki z wystawy (z błędnym numerem katalogu, powinno być: I 159; druk, długopis):
– Stanisław Ignacy Witkiewicz | (1885-1939) | Muzeum Narodowe w Warszawie | XII 1989 – II 1990 | katalog nr I 161;
– I. 161. EUGENIA DUNIN-BORKOWSKA, 1912 | z cieniem | wł. pryw. Warszawa.
Do obrazu dołączona ekspertyza dr Anny Żakiewicz z września 2026 r.
Witkacy od wczesnej młodości wykazywał wyjątkowy talent portretowy – malował wizerunki własne oraz bliskiej rodziny. W roku 1912 zaczął tworzyć również podobizny bliskich znajomych, przy czym głównymi modelami artysty stali się przyjaciele – słynny antropolog Bronisław Malinowski i Eugenia Dunin-Borkowska. Postać tej zakopiańskiej animatorki życia towarzyskiego i niedoszłej aktorki głęboko przenikała literacką oraz plastyczną wizję twórcy: stała się pierwowzorem markizy Marty de Monfort w powieści 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna Kobieta, a w późniejszych latach także współautorką dramatu Mister Price.
Twórczy zapał Witkacego z 1912 roku, owocujący seriami wizerunków olejnych i rysunków węglem, był uwarunkowany doświadczeniem psychoanalizy, którą artysta i Eugenia odbyli u pierwszego polskiego freudysty, dr. Karola de Beaurain, w zakopiańskiej willi Oksza. Analiza głębokich stanów psychicznych oraz predyspozycje ekspresyjne modelki stały się kluczem do ich wspólnych sesji. Niezwykle plastyczna twarz Eugenii, jej wyraziste niebieskie oczy oraz talent aktorski pozwalały jej bez trudu wcielać się w kreowane przez Witkacego role. Zależnie od wizji artysty stawała się majestatyczną dominą, elegancką damą lub kobietą pełną lęku, znużenia czy perwersyjnej zalotności, ucieleśniając zmienność ludzkiej natury.
Z kilkunastu znanych z reprodukcji fotograficznych portretów Eugenii Dunin-Borkowskiej zachowało się do dziś zaledwie kilka. Każdy z nich stanowi kolekcjonerski rarytas, jako że nie tylko przedstawia interesującą i ważną w życiu artysty osobę, ale też dokumentuje jego twórczość okresu młodzieńczego, prezentując zarazem proces wykluwania się utalentowanego portrecisty, który w późniejszym życiu często wykonywał liczne warianty wizerunku jednej osoby, szczególnie – bliskich sobie kobiet.
Wg ekspertyzy dr Anny Żakiewicz