Wilhelm Kotarbiński (Nieborów 1849 – Kijów 1921) kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Rafała Hadziewicza (lata1867-1871), a od roku 1872 także w Akademii Św. Łukasza w Rzymie. Po ukończeniu studiów otworzył w Rzymie własną pracownię, w której udzielał także lekcji rysunków; jego uczennicą była m.in. Maria Baszkircew. Do kraju wrócił w 1888 i odtąd przebywał głównie we własnym majątku Kalsk (lub Kulsk) na Białorusi. Stamtąd wielokrotnie wyjeżdżał do Kijowa, gdzie miał pracownię w hotelu Praga, uczestniczył w wystawach kijowskiego Tow. Artystycznego, a w 1893 był współzałożycielem Tow. Malarzy Kijowskich. Wraz z P. Swiedomskim, M. Niestierowem i M. Wrublem pracował przy dekoracji freskami kijowskiego soboru Św. Włodzimierza (ukończone 1894-1895). Był także autorem dekoracyjnych plafonów i malowideł ściennych m.in. w domu M. Tereszczenki i w pałacu B. Chanenki w Kijowie oraz w salonach pałaców w Petersburgu i Moskwie. Malował przede wszystkim kompozycje o tematach biblijnych bądź antycznych – z życia starożytnego Wschodu, Grecji i Rzymu; tworzył też pejzaże oraz sceny fantastyczne i symboliczne. Jego obrazy wyróżniają się wyrafinowaną kolorystyką, swobodną techniką, swoistą stylizacją form i specyficznym, często tajemniczym nastrojem. Największa popularność artysty przypada na dziewięćdziesiąte lata XIX wieku, kiedy – ze względu na „antyczną” tematykę swych obrazów – bywał porównywany z Siemiradzkim. Dzieła Kotarbińskiego rzadko pojawiają się na rynku sztuki; większość jego prac zaginęła bądź uległa zniszczeniu w czasie pierwszej wojny światowej i rewolucji bolszewickiej.