Pablo Picasso rysował i malował od dziecka, ucząc się początkowo od ojca, malarza i kustosza muzeum w Maladze, a następnie w szkole sztuk pięknych La Lonja w Barcelonie. W 1900 po raz pierwszy wyjechał do Paryża, w 1904 osiadł w nim na stałe. Jego twórczość w pierwszym ćwierćwieczu dzieli się na okresy, wyznaczane cechami szczególnymi prac, jak kolorystyka, typ deformacji itp.: okres niebieski (1901-1903), okres różowy (1905-1906), okres prekubistyczny (1907-1909), okres kubistyczny (1909-1917), okres klasyczny (1918-1924). Po tym, jak osiągnął i wykształcił język własnych form, kolejne etapy twórczości Picassa wyznaczają raczej okresy zainteresowania tym czy in-nym tematem bądź techniką. I tak wyróżnia się okres „wielkich kąpiących się” (1927-1937), biegnący równolegle z okresem wzmożonego zajmowania się przez artystę rzeźbą (1930-1935), okres wyznaczony hasłowo przez powstanie „Guerniki” (1937-1939), okresy przebywania i tworzenia w miejscach takich jak Vallauris (1947-1954), Cannes i Vauvenargues (1955-1961), Mougins (1961-1973) – wszystkie na południu Francji. Innym, równie uprawnionym sposobem porządkowania chronologii twórczości Picassa jest wyznaczanie jej etapów imionami kobiet ważnych w jego życiu. Ważnym, acz pobocznym wątkiem jego pracy była grafika, którą zajmował się od zarania twórczości po ostatnie lata.