Mojżesz Kisling (1891 Kraków-1953 Sanary-sur-Mer) w latach 1907-1911 studiował w krakowskiej ASP u Józefa Pankiewicza. Za jego radą wraz z Szymonem Mondszajnem wyjechał na dalsze studia do Paryża. Tam jego twórczością zainteresowali się krytycy André Salmon i Adolf Basler, otrzymał też stypendium od anonimowego mecenasa z Rosji. W czasie I wojny światowej walczył w Legii Cudzoziemskiej. W czasie walk na froncie został ranny, w 1915 został zwolniony z wojska. Prawdopodobnie wtedy otrzymał obywatelstwo francuskie. Od ok. 1920 zaczął stale spędzać lato w Sanary-sur-Mer, gdzie kupił dom. Utrzymywał też kontakty z krajem. W czasie II wojny światowej wstąpił do armii francuskiej. W 1940 przez Hiszpanię i Portugalię wyjechał do Nowego Jorku. Po wojnie ok. 1946 wrócił do Sanary-sur-Mer. Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli Ecole de Paris lat międzywojennych. Miał wiele wystaw indywidualnych, w wystawach zbiorowych za granicą uczestniczył często jako artysta polski. Brał też udział w krajowym życiu artystycznym, m.in. w I Wystawie Ekspresjonistów Polskich (późniejszych Formistów), Kraków 1917. Przyjaźnił się z Tadeuszem Makowskim. We wczesnym okresie malował kubizujące pejzaże i martwe natury. Stałym wątkiem jego malarstwa były portrety, w tym liczne podobizny artystów, krytyków i ludzi z kręgów artystycznych, dzięki czemu stał się kronikarzem socjety Ecole de Paris. Jego portrety kobiet i akty odznaczają się specjalną stylizacją, mają idealizowane twarze o wielkich oczach, przybierają wystudiowane pozy.