Aleksander Kobzdej (Olesko na Ukrainie 12 IX 1920 - Warszawa 25 IX 1972) od wczesnego dzieciństwa mieszkał we Lwowie, gdzie w 1939 zdał maturę. Równolegle z nauką w szkole średniej uczył się prywatnie rysunku i rzeźby. Jesienią 1939 rozpoczął studia architektoniczne na Politechnice Lwowskiej i jednocześnie zaczął malować pod okiem Władysława Lama. Pod obiema okupacjami, sowiecką i hitlerowską, podejmował prace zarobkowe, kontynuując w miarę możności studia. W 1944 został wywieziony na roboty przymusowe do Wiednia, skąd uciekł do Jugosławii. W 1945 wrócił do kraju. Krótko studiował w ASP w Krakowie u Eugeniusza Eibischa, by już pod koniec 1945 objąć stanowisko asystenta swego dawnego nauczyciela, Władysława Lama, na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Pracując ukończył politechnikę z dyplomem inżyniera i od 1947 zaczął uczyć w PWSSP w Sopocie. Pracował tam do 1951, kiedy to przeniósł się do ASP w Warszawie, gdzie nauczał aż do śmierci. W latach 40. ulegał w swych próbach malarskich wpływom koloryzmu, kierunku triumfującego zarówno w Akademii krakowskiej, gdzie zaczynał studia, jak i w „szkole sopockiej“, w której sam uczył. Koloryzm Kobzdeja był jednakże poddany dyscyplinie skupionej, syntetycznej formy o rodowodzie sięgającym kubizmu i ekspresjonizmu. W pierwszej połowie lat 50. Kobzdej należał do koryfeuszy socrealizmu. Na ile artysta nie unikał, nawet w tym czasie, ironicznej refleksji, świadczy dyptyk złożony z obrazów Podaj cegłę i Ceglarki, w którym skonfrontował postulatywną i rzeczywistą stronę trudu codziennej pracy. W latach 50. rozwinął też swój talent rysownika, tworząc cykle reportażowych notatek z podróży do Chin i Wietnamu. Od 1956 radykalnie zmienił styl, doświadczając odtąd rozmaitych odmian informelu i malarstwa materii. Eksperymentując z fakturą i przestrzenią doszedł do swego głównego motywu, m stał się wielki cykl „Szczelin“, tworzonych od 1966. Ich syntezą stały się obiekty malarskie zwane „Hors cadre“.