Andrzej Wróblewski był synem znanej graficzki, Krystyny Wróblewskiej, która kierowała jego pierwszymi krokami na polu sztuki. Studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie (1945-1952) pod kierunkiem Zygmunta Radnickiego, Zbigniewa Pronaszki, Hanny Rudzkiej-Cybis i Jerzego Fedko-wicza. Równocześnie studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (1945-1948), kończąc ten kierunek z tytułem magistra. W latach 1948-1949 był członkiem założonej przez siebie na ASP w Krakowie „Grupy Samokształceniowej“, w skład której wchodzili także m.in. Andrzej Wajda, Witold Damasiewicz i Andrzej Strumiłło. Jako teoretyk grupy, a także we własnej ówczesnej praktyce malarskiej, Wróblewski postulował metodę nazwaną przez niechętnych młodym kapistów „neobarbarzyństwem“. Była to pierwsza w Polsce próba wprowadzenia rodzimej, nie importowanej z ZSRR wersji socrealizmu, zduszona przez władze szkolnictwa artystycznego podczas Ogólnopolskich Po-pisów Szkół Artystycznych w Poznaniu w 1949. Zaczęty w tym czasie cykl „Rozstrzelań“ został dopiero po 1956 uznany za najbardziej wstrząsające i przez to prawdziwe oddanie dramatu wojny. Od 1950 Wróblewski pracował jako asystent, następnie aspirant w macierzystej uczelni (do 1955). Próbował - bez powodzenia - poddać się dyscyplinie realizmu socjalistycznego. W 1955 wziął udział w wystawie w warszawskim Arsenale. Z ostatnich lat twórczości artysty pochodzą najważniejsze, poza „Rozstrzelaniami“, jego dzieła: Kolejka trwa, Ukrzesłowienia, Szofer - wszystkie z 1956. Ważnym wątkiem jego twórczości były prace na papierze: liczne akwarele, rysunki, monotypie.