Urodził się w Radomsku 26 kwietnia 1921. Po Powstaniu Warszawskim został wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz, a następnie Mauthausen. Tam poznał Mariana Bogusza. Kontakt z nim przyczynił się do tego, że Dłubak wrócił do młodzieńczych zainteresowań sztuką. Po wojnie wrócił do Warszawy. Od 1947 był związany z Klubem Młodych Artystów i Naukowców. W tym okresie tworzył abstrakcyjne fotogramy inspirowane poezją Pabla Nerudy. W 1948/49 eksponował je na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. W 1955 wraz z Boguszem i Kajetanem Sosnowskim założył „Grupę 55”. W okresie jej działalności malował symboliczne obrazy z cyklu „Wojna” (1956-1957), w którym artysta zawarł wizję zagłady nuklearnej. Na następne cykle malarskie z lat 60. i 70. („Amonity”, „Antropolity”, „Movens”, „Systemy”) składały się kompozycje abstrakcyjne zakorzenione w tradycji konstruktywizmu. Równolegle powstawały cykle fotograficzne („Egzystencje”, „Gestykulacje”, „Tautologie”, „Desymbolizacje”). W 1967 i 1968 artysta stworzył jedne z pierwszych polskich environments pt. „Ikonosfera 1-2”, złożone w całości z fotografii. W początku lat 70. zbliżył się do konceptualizmu i sztuki systemowej. W 1970 uworzył wraz z Natalią i Andrzejem Lachowiczami galerię i pismo „Permafo” we Wrocławiu. Zajmował się również Był wieloletnim redaktorem czasopisma „Fotografia” (1953-1972), wykładał w Szkole Filmowej i PWSSP w Łodzi (1966-1975), działał w ruchu kontekstualizmu Jana Świdzińskiego (od 1975). Wykonywał również z zakresu sztuki użytkowej: plakaty, kompozycje dekoracjne i prace wystawiennicze. Od 1982 mieszkał we Francji. Zmarł w Warszawie 21 sierpnia 2005.