sygn. p.d.: St. Gałek | 1909

Na odwrocie, na górnej listwie krosna fragment nalepki Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (druk, tusz): [Au]tor Gałek Stanisław | [A]dres Zakopane | [Dzieło] Jesienne mgły; ponadto na lewej listwie krosna (niebieską kredką): 12 [...]; obok (czarną farbą): 752.

Stanisław Gałek, silnie związany z Podhalem, z polskiego pejzażu górskiego uczynił jeden z najważniejszych tematów swojej twórczości. Jego obrazy z pierwszych dekad XX stulecia są nie tylko zapisem fascynacji naturą, lecz także wyrazem modernistycznych poszukiwań formalnych. W twórczości Gałka pejzaż górski nie jest jedynie wiernym odwzorowaniem topografii, lecz przestrzenią wewnętrznych przeżyć. Artysta nie koncentruje się na drobiazgowym odwzorowaniu rzeczywistości, lecz na oddaniu nastroju, zmienności światła i potęgi polskich gór, czego Jesienne mgły są znakomitym przykładem.

Artysta operuje stonowaną paletą barw, w której dominują szarości i brązy. Jedynie niewielki fragment płycizny stawu, przykuwa wzrok widza morskim turkusem. Miękkie pociągnięcia pędzla i subtelne przejścia tonalne budują kontrast między cięższą materią ziemi a lekkością powietrza, wzmacniając wrażenie przestrzeni. Mgły, podnoszące się znad tafli wody świadczą o zmienności pogody w górach. Natomiast odbijające się od nich miękkie, rozproszone światło, nadaje całej scenie niemal metafizycznego wyrazu. Płótno przepełnione jest ciszą i skupieniem, otwierając przed widzem przestrzeń do kontemplacji majestatu i harmonii natury.

Jesienne mgły wpisują się w nurt sztuki podhalańskiej, rozwijającej się w środowisku artystów związanych z Zakopanem. Prezentują indywidualny styl Stanisława Gałka – mniej dekoracyjny niż u niektórych twórców Młodej Polski, bardziej skupiony na sile nastrojowości. Prezentowane płótno jest nośnikiem obserwację natury z głębokim przeżyciem malarskim.