sygn. p.d.: J.Tchórzewski 82

sygn. na odwr. różowym cienkopisem g.: [znak strzałki w górę] HAUT, d.: J. Tchórzewski 82 | Hommage a Karol Szymanowski – Peinture VIII [tytuł przekreślony] | acrilique | [czarnym cienkopisem:] „POSTAĆ CHWYTAJĄCA GWIAZDĘ“ 28, l.g i l.d.: pieczątki zezwalające na wywóz za granicę.

Z pieczar wypełnionych fantastycznymi naciekami stalagmitów i stalaktytów, z pejzaży, które same w sobie są miejscami kultu, wychodzą postacie zwracające się ku tajemnicom kosmosu, sięgające do gwiazd. Przeniknięte wszechobecnym sacrum tracą one stopniowo swój pierwotny monumentalizm i siłę biologiczną. Ascetyczne sylwetki kobiet i mężczyzn krążą w przestrzeniach, które z biegiem lat odkrywają coraz dalsze horyzonty. Gorejące czerwienią światy występują tu na przemian z obszarami rozwiązanymi w zimnych zieleniach lub błękitach: najeżone dziesiątkami uskoków skalnych krajobrazy górskie pojawiają się obok nieogarniętych w swym bezmiarze wizerunków nieba. Siła wyrazu tych obrazów tkwi w barwie, w jej nasyceniu, w głębi tonów, w bogactwie niuansów. Tkwi także w sposobie rozwiązania przestrzeni, która po raz drugi u Tchórzewskiego staje się wieloplanowa, odległa, symboliczna. To, co ją przenika, różni się jednak zasadniczo od fantastycznych pejzaży z pierwszych lat twórczości. Pogańskie krainy wróżek, ogrody rozkoszy zostały zastąpione teraz przez obszary doznań o głębszej, metafizycznej proweniencji. Zostały zastąpione przez – jak deklaruje Tchórzewski – „wieloprzestrzeń współczesnego życia“ (Mariusz Hermansdorfer, Jerzy Tchórzewski artysta niezależny, https://jerzytchorzewski.com/pl/eseje/2804-jerzy-tchorzewski-artysta-niezalezny).