sygn. l.d.: J CHEŁMOŃSKI
Na odwrocie centralnie (ołówkiem): 628;
ponadto plaster z numerem (długopisem): DT. 449.
Do obrazu dołączona jest ekspertyza Tadeusza Matuszczaka, badacza i wybitnego znawcy życia i oeuvre artysty, z listopada 2020 roku.
Obraz ukazuje główny korpus pałacu w Sterdyni, widoczny od strony parku, z kwietnym klombem na pierwszym planie. Pałac należał do Ludwika Górskiego i jego żony Pauliny z Krasińskich, która odziedzicz...
sygn. l.d.: J CHEŁMOŃSKI
Na odwrocie centralnie (ołówkiem): 628;
ponadto plaster z numerem (długopisem): DT. 449.
Do obrazu dołączona jest ekspertyza Tadeusza Matuszczaka, badacza i wybitnego znawcy życia i oeuvre artysty, z listopada 2020 roku.
Obraz ukazuje główny korpus pałacu w Sterdyni, widoczny od strony parku, z kwietnym klombem na pierwszym planie. Pałac należał do Ludwika Górskiego i jego żony Pauliny z Krasińskich, która odziedziczyła go wraz z dobrami w Sterdyni po matce Emilii z hr. Ossolińskich. Ludwik Górski był stryjem malarki Marii Pii Górskiej, która pobierała lekcje rysunku i malarstwa u Józefa Chełmońskiego. Rodzina Górskich z Woli Pękoszewskiej była blisko związana z mistrzem, który często pomieszkiwał u nich korzystając z ich gościnności i pomocy. Latem 1898 roku Pia Górska została zaproszona do majątku w Sterdyni wraz z Józefem Chełmońskim i Leonem Wyczółkowskim. Chełmońskiemu, który nieustannie był w kłopotach finansowych, Ludwik Górski zlecił namalowanie Widoku Sterdyni. Obraz olejny na płótnie o wymiarach 68 x 95 cm prezentowany był na trzech dużych wystawach w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie i Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie. Obecnie miejsce przechowywania tego obrazu jest nieznane.
Prezentowany na aukcji obraz był szkicem przygotowawczym do realizacji zamówienia dla Ludwika Górskiego. Chełmoński ujawnia w nim znakomite opanowanie akademickiego warsztatu malarskiego. Umiejętnie buduje głębię poprzez wyborną znajomość zasad perspektywy linearnej i barwnej, gdzie kolor ulega osłabieniu wraz z odległością, oraz optycznej, zatracając – w miarę oddalania – wyrazistość konturów. Dzieło fascynuje, typową dla szkiców Chełmońskiego, wirtuozerią malarskiego warsztatu oraz prawdą i prostotą ukazywanej sceny, przepełnionej poetyckim, pełnym nostalgii nastrojem, a jednocześnie kojącym spokojem. Godny podziwu jest realizm i przestrzenność tej kompozycji.
[za ekspertyzą Tadeusza Matuszczaka]
