na odwr. naklejona kartka z opisem zasad gry kostką, decydującej o rozkładzie i sile walorów; pismo dłg.
w p.g. rogu sygn. oł. pionowo: WINIARSKI. 1966.
na g. listwie krosna napis oł.: RYSZARD WINIARSKI.
Prezentowany obraz pochodzi z r. 1966, przełomowego w artystycznej biografii Ryszarda Winiarskiego. W tym roku, artysta zyskał rozgłos, zdobywając Nagrodę Główną na Sympozjum Artystów Plastyków i Naukowców w Puławach, jednej z najważniejszych imprez polskiej ...
na odwr. naklejona kartka z opisem zasad gry kostką, decydującej o rozkładzie i sile walorów; pismo dłg.
w p.g. rogu sygn. oł. pionowo: WINIARSKI. 1966.
na g. listwie krosna napis oł.: RYSZARD WINIARSKI.
Prezentowany obraz pochodzi z r. 1966, przełomowego w artystycznej biografii Ryszarda Winiarskiego. W tym roku, artysta zyskał rozgłos, zdobywając Nagrodę Główną na Sympozjum Artystów Plastyków i Naukowców w Puławach, jednej z najważniejszych imprez polskiej awangardy. Przedstawił tam prace inspirowane rachunkiem prawdopodobieństwa przy wykorzystaniu modułu czarnych i białych kwadratów. W tym czasie, artysta podejmował także próby z innymi kolorami, czego przykładem jest obraz przedstawiony na naszej aukcji. Kompozycja rozegrana w błękitach stanowi rarytas na rynku aukcyjnym.
W następnych latach, Winiarski rozwijał ideę kompozycji opartych na przyjętej zasadzie, a obrazy stanowiące wynik połączonych elementów przypadku i zaprogramowania stały się jego znakiem rozpoznawczym.
Integralną częścią prezentowanego na naszej aukcji obrazu, jest zamieszczony na odwrocie (na przytwierdzonej kartce) zapis procesu twórczego, który z jednej strony opiera się na porządku (opisane reguły, struktura siatki), z drugiej – na przypadku (rzut kostką). Rzut decyduje nie tylko o kolorze, ale również jego wzmocnieniu. Bożena Kowalska w swoich tekstach o twórczości Winiarskiego zwraca uwagę, że jego sztuka zawiera w sobie pierwiastki konceptualizmu, czym wyprzedza swój czas. Jak zauważa Kowalska, intencją artysty było odrzucenie przestarzałych norm tradycyjnej estetyki, wszelkich obowiązujących dotąd i nauczanych w szkołach zasad dotyczących malarstwa, łącznie z regułami budowy kompozycji czy rozwiązań kolorystycznych i światłocieniowych. Winiarski zanegował samą ideę obrazu jako dzieła sztuki kształtowanego świadomie przez artystę i noszącego cechy jego twórczej indywidualności. Dążeniem malarza było stworzenie sztuki bezosobowej, wyzbytej z wszelkiej emocji; sztuki, której nie da się ocenić z punktu widzenia wartości estetycznych, ale której sens można wyjaśnić racjonalnie, logicznie i precyzyjnie. (B. Kowalska, Ryszard Winiarski. Na pograniczu matematyki i sztuki, w: Ryszard Winiarski. Prace z lat 1973-1974, Kraków 2002, s. 8-9)
