sygn. na odwr. śr.: Jerzy Kałucki 1963 | „Pole“
O obrazach Jerzego Kałuckiego z lat 1961-1965, powstających w czasach rozkwitu „malarstwa materii“ w Europie, tak pisała Bożena Kowalska:
Kałucki sięgnął wprawdzie, tak jak wielu, po elementy materii z najbliższego otoczenia; po sznurek i kawałki płótna, by wklejać je w obraz. Ale w sposób całkowicie odmienny niż inni tworzył ze sznurka na powierzchni obrazowej konstrukcję czystych, geometrycznych podziałów, tak jak to czynił w poprzednich płótnach za pomocą namalowanej, czarnej kreski. Wierny cechującej go zawsze potrzebie umiaru i ładu, wszystkie te kompozycje utrzymywał w rygorach prawie ascetycznej skromności. Najczęściej bliskie gamie achromatycznej, subtelne kolory wypełniające pola wyznaczone liniami geometrycznej struktury były wyzbyte materialności. Jakby dla podkreślenia ich nieważkości, prawie-niebytu, skontrastowane zostały z nieco zgrzebną materią płóciennych skrawków i sznurów. Reliefowo wypukłe, akcentowały one swoją materialność dzięki wędrującej obok nich ciemnej kresce cienia.
Choć w pracach ze sznurkiem zastosowany został sposób kształtowania powierzchni obrazu właściwy malarstwu materii, nie da się ich do tego nurtu zaliczyć. Dominującą rolę zdobył w nich bowiem ład i asceza geometrycznej kompozycji. (B. Kowalska, Przestrzenie Jerzego Kałuckiego, Warszawa 2006, s. 20, 24)