Prezentowany obraz powstał w ważnym dla twórczości Tadeusza Dominika okresie, przypadającym na lata 1961-1962. Był to czas, w którym artysta przebywał na prestiżowym stypendium Fundacji Forda w Stanach Zjednoczonych. W tym samym okresie (1961) w nowojorskim Museum of Modern Art (MoMA) odbyła się legendarna wystawa ”15 Polish Painters”, w której Dominik wziął udział.
Kurator tej ekspozycji Peter Selz, pisał wówczas w katalogu wystawy: [Dominik] pracuje w dużym stopniu intuicyjnie, maluje żywymi, niepohamowanymi ruchami. Podkreślał również, że w opozycji do wielu współczesnych mu polskich malarzy tworzących w ciemnej, monochromatycznej gamie, Dominik objawił się jako rasowy kolorysta, któremu najbliżej było do międzynarodowego stylu ekspresyjnego abstrakcjonizmu.
Oferowane płótno doskonale pokazuje te cechy. Farba nakładana jest tu zdecydowanymi pociągnięciami pędzla, a plamy barw rozłożone szeroko, z odwagą i energią, co potęguje wewnętrzny dynamizm kompozycji.
Choć struktura dzieła jest bliska czystej abstrakcji, wybrzmiewają w niej silne związki z naturą, która dla Dominika stanowiła niewyczerpane źródło inspiracji i zachwytu. Artysta nie tyle odtwarzał konkretne formy przyrody, ile rejestrował jej nieustanne działanie, zmienność i fizyczny proces transformacji. Malowane przez niego pejzaże i motywy były zawsze filtrowane przez osobistą wrażliwość i transponowane na płótno jako ulotne impresje wykreowane w wyobraźni. Prezentowany obraz pochodzi z najlepszych lat działalności twórczej artysty.