Janina Kraupe (wystawiała też jako Kraupe-Świderska) studiowała malarstwo w krakowskiej ASP w latach 1938-1939, a następnie w 1940-1942 w Kunstgewerbeschule utworzonej przez okupanta w miejsce Akademii. Kontynuowała studia w tej uczelni w latach 1945-1948 pod kierunkiem Eugeniusza Eibischa i Wacława Taranczewskiego (malarstwo) i Konrada Srzednickiego (grafika). Absolutorium uzyskała w 1948, dyplom w 1955. Pracowała jako pedagog w macierzystej uczelni w latach 1948-1991, od 1964 jako profesor. W czasie wojny współpracowała z teatrem podziemnym Tadeusza Kantora. W 1945 związała się z Grupą Młodych Plastyków. Od 1958 należy do Grupy Krakowskiej. Od wczesnych lat zajmowała się równolegle malarstwem (sztalugowym i ściennym) i grafiką warsztatową (monotypia, litografia, linoryt). Uczestniczyła w ważnych wystawach międzynarodowych, jak XXVI Biennale Sztuki w Wenecji 1952, VIII Biennale Sztuki w Sao Paulo 1965, wszystkie edycje Międzynarodowego Biennale Grafiki w Krakowie w latach 1966-1988 i Triennale Grafiki tamże od 1991 oraz inne cykliczne wystawy w kraju i za granicą. Otrzymywała na nich liczne nagrody. Od wczesnych lat artystka zajmuje się tematyką ezoteryczną, magią, gnozą, kabałą, astrologią itp. Podejmuje też wątki związane z muzyką, poezją, mitologią. Tematyka zdaje się w jej twórczości górować nad formą, która często dostosowuje się do potrzeb klarownego przekazu treści symbolicznych czy filozoficznych. Poczynając od wczesnych monotypii do "Niobe" K. I. Gałczyńskiego, poprzez obrazy utrzymane w duchu abstrakcji lirycznej, do cyklów "Zapisy muzyczne", "Sygnatury kabalistyczne" i in., artystka kontynuuje swój specyficzny styl, oparty z jednej strony na swobodnym, spontanicznym geście malarskim, z drugiej – na pełnych ukrytych znaczeń, niekiedy dekoracyjnych układach ideogramów, symboli i znaków.