malarz i grafik, reprezentant symbolizm; także scenograf i krytyk sztuki. Absolwent wydziału prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1892); rysunku uczył się na wieczornych kursach w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Od 1893 kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, później od 1894 w Académie Colarossi w Paryżu. W latach 1898-1901 przebywał w Rzymie. Po powrocie do kraju mieszkał w Krakowie i w Warszawie. Był stałym współpracownikiem pisma „Chimera”, „Liberum Veto” i (od 1910) miesięcznika „Sfinks”, a w 1911 został kierownikiem artystycznym czasopisma „Sztuka”. Należał TZSP, był członkiem-założycielem powstałego w 1912 Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Graficznych. Lata I wojny światowej spędził w Dornach koło Bazylei. Związany z Rudolfem Steinerem i Towarzystwem Antropozoficznym współpracował przy budowie Goetheanum jako kierownik pracowni witraży. Od 1919 mieszkał w Warszawie, gdzie współorganizował Związek Polskich Artystów Grafików, a od 1930 był redaktorem naczelnym pisma „Grafika”. Brał udział w licznych wystawach w kraju (w Krakowie w TPSP od 1900; w Warszawie od 1901 w TZSP i Salonie A. Krywulta) i za granicą (m.in. Florencja, 1922; Sztokholm, 1923; Rzym, 1925; Bruksela, 1925; Budapeszt, 1926; Padwa, 1931; Tokio, 1930; Buffalo, 1931). Brał także udział w Salonie Niezależnych (1900, 1907) i Salonie Jesiennym (1906) w Paryżu. W 1928 odbyła się w TZSP w Warszawie indywidualna wystawa prac artysty. W 1929 na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu otrzymał Wielki Srebrny Medal, a w 1932 nagrodę Ministerstwa Wyznań i Oświecenia Publicznego za całokształt twórczości. Siedlecki – zaprzyjaźniony m.in. ze S. Przybyszewskim, E. Munchem czy Z. Miriamem Przesmyckim - był autorem portretów i kompozycji o tematyce symbolicznej. W jego twórczości widoczny są także wpływy sztuki G. Moreau czy O. Redona. Jako grafik zajmował się głównie akwafortą, a także litografią.